Massage en coaching als brug naar het onbewuste

Brug 10 De glimlach en de traan

Het is 31 december 2018 en ik sta met mijn jas in mijn hand om naar een begrafenis te gaan. Op eerste Kerstdag is een collega overleden aan kanker, nog maar 61 jaar, en het afscheid is vanmiddag. Mijn telefoon gaat en ik kijk wie er belt. Het is een telefoontje wat ik verwacht, ik glimlach en neem snel op…

De beller geeft aan akkoord te zijn met ons bod en de voorwaarden. Mijn hart springt op en ik besef dat de droom van mij en mijn vrouw weer een stapje dichterbij gekomen is. Op dat moment realiseer ik me dat ik naar een begrafenis moet en ik rond het gesprek snel af. Terwijl ik naar Klundert rij voor het afscheid word ik heen en weer geslingerd tussen verdriet en geluk.

Verdriet en geluk liggen dicht bij elkaar en zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Rationeel wist ik dit al maar pas de afgelopen maanden ervaar ik wat dat in de praktijk betekent. Vanaf het moment dat mijn moeder me eind augustus vertelde dat ze nierkanker heeft met uitzaaiingen in de botten word ik regelmatig geconfronteerd met veel verdriet. Bij mijn moeder en vader, bij mijn zussen. En de laatste weken ook steeds meer bij mijzelf al was daar wel vlak voor Kerst een letterlijke klap voor nodig om door het emotionele ijs heen te zakken.

Ondanks het heftige proces groeit de band in de familie. Het is een bijzonder proces om mee te maken en ik zie dat zoiets droevigs en onomkeerbaars leidt tot een verandering bij iedereen die erbij betrokken is. Er ontstaat kwetsbaarheid, openheid en iedereen, ook ik, vecht tegen oude aangeleerde patronen die nu niet meer werken. Ik ervaar nu wat Gandhi ooit zei: “Ik ben te zeer mens om niet bewogen te worden door het verdriet van anderen, en als ik geen middel vind om hun lijden te verzachten, heeft mijn menselijke natuur zoveel pijn, dat ik er naar snak de dood te mogen omhelzen als een lang verloren vriend”.

In deze periode las ik ook de volgende definitie van liefde: “Liefde is de schoonheid in alle situaties en dingen ervaren”. De cruciale vraag die ik me gesteld heb is of ik naast het verdriet ook de schoonheid, en dus de liefde, in de situatie met mijn moeder ervaar. Mijn antwoord is ja. Natuurlijk is het verschrikkelijk wat er gebeurt maar tegelijkertijd ben ik ook erg dankbaar als ik bijvoorbeeld alleen maar naast mijn moeder zit en haar hand vasthoud. Dan ervaar ik de schoonheid van dat moment.

Op Internet kwam ik het volgende gedicht van Nadia Lievaart tegen wat mijn gevoel heel mooi beschrijft:

Dankbaarheid en verdriet
Stromen door mij tegelijkertijd
Mijn glimlach en mijn tranen
Ze zijn niet eens in strijd

Ze mogen samenwonen
In mijn ogen, in mijn hart
Voor ieder stukje liefde
Is er ook een stukje smart

Jouw liefde die bewaar ik
Hou ik bij me, diep in mij
Maar je armen blijf ik missen
Daar kan ik niet aan voorbij

De vele kanten van mijn rouw
Ze mogen naast elkaar bestaan
Ze horen bij elkaar
De glimlach en de traan

Mijn vraag aan jou is: kun jij ook in moeilijke situaties de glimlach en de traan naast elkaar laten bestaan?

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Search

+