Massage en coaching als brug naar het onbewuste

Brug 7 Continu onderweg

4 feb 2018 Geen categorie 1

En daar zat ik dan. Achter in de aula van het crematorium, bij de uitvaart van een zoon van een collega. Ik werd heen en weer geslingerd tussen de ervaringen die ik in rap tempo aan het ondergaan was. Voor mij is het überhaupt al niet te bevatten hoe het is om afscheid te moeten nemen van je kind. Maar wat als je je kind al tientallen jaren niet hebt gezien, er geen contact meer mee hebt gehad? Wat als de begeleider van de uitvaart bij het binnengaan van de aula aanneemt en openlijk uitspreekt dat er geen familie is. Dat de uitvaart niet door jou geregeld is maar door zijn vrienden. Die je niet kent en waarvan de aula bomvol zit. Dat er foto’s getoond worden die je nog nooit hebt gezien.

Voor mijn gevoel bevond ik me in een onwerkelijke situatie. De biologische familie, op twee handen te tellen, was een vreemde bij de uitvaart van hun eigen zoon. Zij kregen een inkijkje in een onbekend leven en werden geconfronteerd met een andere familie van hun zoon. Twee families die elkaar niet kenden maar met één gemeenschappelijke deler: het verdriet voor het verlies van een zoon, broer, partner, papa, vriend. In de verhalen zat ook een rode draad die concreet werd uitgesproken door de sprekers: hij was continu onderweg. Voortdurend op zoek naar een plek waar hij rust en geluk kon vinden.

Terwijl ik luisterde naar de sprekers realiseerde ik me dat die zoektocht iets universeels is. Want zijn we niet allemaal op zoek naar ‘die plek’? Een plek waar we thuiskomen, waar we ons op ons gemak voelen, geluk en rust ervaren. Die plek ziet er voor iedereen anders uit. Voor de één zijn dat de kinderen, familie of vrienden, voor de ander is dat een mooi huis en mooie spullen. Er zijn mensen die thuiskomen als ze in hun auto stappen, voor anderen is het de partner of de vakanties die elk jaar gemaakt worden. Maar allemaal zoeken we.

Ook ik herken deze zoektocht, het thuis willen komen. Een diepe wens om continu thuis te zijn. Ik vind het ‘thuis zijn’ niet in materiele dingen, de ideale baan of de mooiste vakanties. Ik kom thuis in de momenten dat ik mezelf beter leer kennen. In een mooi gesprek, in de stilte als ik alleen ben. Door mezelf beter te leren kennen kan ik ook beter naar mezelf luisteren en vervolgens mijn hart volgen. Of zoals Aristoteles zei: “Het geluk behoort aan hen, die aan zichzelf genoeg hebben”.

Tegelijkertijd ben ik ook continu onderweg, letterlijk en figuurlijk. Elke dag word ik in de praktijk uitgedaagd om het geluk en de rust in mezelf te zoeken en niet buiten mezelf. Deze uitdagingen zullen er altijd blijven. Paulo Coelho verwoordt dit mooi: “Geluk is nooit een staat van evenwicht. Geluk is altijd in beweging, altijd onderweg en het enige wat je kunt doen, is het spoor volgen. Ik zou er graag van willen maken: jou spoor volgen.

Zittend in de aula heb ik gebeden dat de zoon van mijn collega thuis mag zijn gekomen. Dat hij nu een plek heeft gevonden waar hij rust ervaart. De vraag die ik aan jou heb: waar kom jij thuis?

1 Comment

  1. Mooi Gerhard. Wat een bijzonder verhaal.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Search

+